تبلیغات
تهران کوفه - بهانه






























تهران کوفه

یکی دو هفته پیش ثبت نام کردم که اگر خدا بخواهد جزو کربلایی های امسال باشم. از شرکت مسافرتی که برگشتم، تلویزیون از کشته شدن تعدادی از زوار خبر میداد. بهشان حسودی کردم حسادت که نه، به حالشان غبطه خوردم.رو به آسمان گفتم: "ای کاش من هم اینجوری کربلایی می شدم."

یک مرتبه به خودم آمدم که: گیرم که در راه زیارت ارباب کشته شدی ،گیرم که تمام گناهان گذشته و آینده ات هم محو و گیرم که بهشتی هم شدی ولی آخر با چه رویی میخواهی از باب الحسین جنت الهی وارد شوی؟ مخصوصا اگر عباس(ع) دربان آن باشد، مخصوصا اگر مادرت زهرای اطهر(س) خوش آمدگوی آن باشد، مخصوصا اگر بخواهی با علی رو در رو شوی، مخصوصا اگر.....

توكه راه حسین را ادامه ندادی،تو که دین جدش را اصلاح نکردی،امر به معروفی،نهی از منکری، هیچ انجام ندادی هیچ، تو هم که امام زمانت را تنها گذاشتی، تو هم که در تهران کوفی شدی!

به خودم لرزیدم جیزی به کربلا رفتنم نمانده_انشاالله_ااینها را برای تو جمع آوری کردم که بخوانی و ارادتت به ارباب و اولادش افزون شود.

واین است آنچه از من بر آمد و شرمندگیم از آل الله را دو چندان کرد.

انشاء الله فردا با دست تهی و دل شکسته و چشم امید به کرمشان مسافرم.

یا علی

نوشته شده در سه شنبه 16 آذر 1389 ساعت 01:08 ق.ظ توسط علی اكبر سیاح نظرات |


Design By : Pichak